تسکین

زن ها به شکل های عجیبی
خود را تسکین می دهند ...

در دنیای کودکانشان غرق می شوند ...

در عمق آشپزخانه فرو می روند ...

خاک گلدان ها را عوض می کنند،

 قلمه های تازه را توی باغچه می کارند ...

به خودشان می رسند ....

و بی قرارترین هاشان

کتاب می خوانند

قدم می زنند

عاشق می شوند ...

زمستان است

1.

گاهی از حوالی این دلتنگی عبور کن ...

فراموشی

خاطرات خوب را

همیشه جا می گذارد ...

2.

دلتنگم

مثل درختی که

آنقدر شاخه هایش را هرس کرده اند

که دیگر حتی

برگی برای گریستن ندارد ...

سکوت

فراموشی

        با خودش برده است صدایت را

                                           تا عمقِ خاطراتی دور ...

و اینجا

         میانِ همهمه های همیشگی،

  دیگر

       هیچ صدایِ آشنایی

                                 تو را

                                        از رفتن ات

                                                      بازنمی گرداند ...

روزی با همین دست ها دوستش داشت ...

پاییز

سرگردان

در خیابان های شهر

پرسه می زند

و دست های خالی اش

تنهایی را

در پیاده روها

نقاشی می کند ...

زرد،

    قرمز،

       نارنجی ...

دهم مردادماه یک هزار و سیصد و هفتاد و هشتِ بی خورشیدی

-  حرف می زنی

آه می کشیم ...

-  شعر می خوانی

ای کاش هامان قد می کشند ...

- می خندی

بغض ها در گلو میشکند ...

- دست تکان میدهی

سایه ها خم میشوند

در حسرتِ این آرزویِ محال ...

این جاده ها

هنوز

تو را

به انتظار ما

بدهکار اند ...

چهارده سال پیش

در چنین روزی،

حوالی همین دقیقه ها،

تو

باید

به خانه

رسیده باشی ...

دستت را

روی زنگ

نگه دار!

پس از باران

طوفان فرو نشسته است

من

هنوز نشکسته ام!

فقط  تَرَک خورده ام

تَرَک های ریز و بی فریاد ...

محتاطانه

هوای اردیبهشت را

نفس می کشم

برای چشم هایش که همیشه نگرانند ...

هراسی نیست

از واژه هایی که

نجواشان

همهمه ی ناگزیر ِ رود است

در سکوت ِ مرگبار جنگل،

هراسی نیست

از شیطنت رنگ هامان

در چهره ی کبود شهر،

آنجا که زندگی

هنوز نفس می کشد!

هراسی نیست

از نفیر نفرتشان،

از خنده هامان

در حنجره ی بغض گرفته ی پیاده رو ها!

هراس من

همه از

چشم های نگران توست

که حیله صیاد را

بیش از شوق پرواز

باور دارند ...

...

دلش را

برای "نیامدن"

گرو گذاشته بود ....

□□

این کالای مستعمل را

به چه قیمتی

می توان فروخت؟!

و روشنی، وعده ی پنجره بود

در حنجره ی بیمار ِ
این روزهای بی واژه،
تنها
وهم ِ تب آلود ِ انتظار
خس خس می کند ...

□□
و روشنی،
وعده ی پنجره بود
پشت ِ انکار ِ پرده ای سیاه
که
دیوار ِ خانه را
رو سفید کرده!

چراغ قرمز

این چراغ قرمز را
بارها و بارها
رد کرده ام،
فقط بخاطر او،
فقط بخاطر تو،
فقط بخاطر آن هزاران نفری که
برای سپیدی ِ برگه های جریمه شان
غمگین اند ...
بنویس!
تمامش را
به نام من بنویس!
به نام ِ راننده ی سرکشی که
میان بوق هایِ ممتدِ انتظار،
بغضش را
فرومی خورد!

دلتنگی

تمام می شود
این سال ها...
چرتکه ات
عقب مانده از
حجم ِ دلواپسی هایم!

نیمه ی پُر ِ لیوان
شکوفه های انتظار را
سیراب می کند،
دلتنگی هایم
اما
.
.

.

تمام می شود
این سال ها،
به همین زودی
که
تو نیستی!

...

حسودی نمی کنم
به لرزش نفس هایت
در هجوم واژه هایی بارانی!
من
تنها
به حرف های ناگفته چشمانت
رشک میبرم
و به آن بهار ِ خیال انگیز
که در حوالی رویایی سبز
می شکفد!

□□□
بی خیالش شده ای و
باز می بینی که
زیر چشمی
افکارت را
می پاید،
در انتظار آن لحظه که
شاید
احساس، زانو بزند
در برابر واژه ای سرخ!

□□□
و تنهایی
گاهی
استکانِ چای ِ از دهن افتاده را
سر می کشد ...

انتظار

چه عادت غریبی ست
انتظار،
وقتی
دلبستگی هایت
همیشه
آنسوی خیابان
پرسه می زنند!

آدم برفی

آدم برفی نیستم
نه حتی
با اینهمه سپیدی
که روی شانه هایم
جا مانده
از هذیان های ِمکرر ِ سرما ...

و میان حنجره ام
پرستوی کوچکی ست
که هر روز
شوق پروازش را
میان تصنیف بی انتهای آسمان
زمزمه می کند...

....

"آسمان همه جا همین رنگ است..."

چه بهانه کودکانه ای
برای
اسارتِ
قدم هایی که
تشنه ی هجرت اند!

_ چشم های پدر
از هراس ِ غربتی نادیده،
رنگ می بازد ... _

و میان رفتن و ماندن،
فاصله
تنها
قدمت ِ آرزوهایی دور
در خیالِ مه گرفته ی زمستان است ...

حسرت

گاهی
دیر می شود
برای گفتن
برای شنیدن
برای دلتنگی
و شاید
برای تکرار اینکه ...

گاهی
طنین ِ آشنایِ یک "سلام"
تو را
می برد به حسرتی دور،
در ناکجاآباد ِ خاطرات!

سایه ات
روی دیوار
قد می کشد ...

اتوبوس ِ شب

خسته ام،
مثل مسافری که
از آخرین اتوبوس ِ شب
جا مانده ...

هذیان

باران می بارد
تو ذوب می شوی
روی گونه های تب دار ِ شهر ...

پنجره ها
هذیان می گویند ...

در این کوچه
_جز چتر های سرگردانی
که از خاطر ِ خیس ِ خیالی دور
می گریزند _
هیچ کس نیست!

دار قالی

تار و پودِ تخیلم
میانِ ظرافتِ انگشتانت
نقشِ بهار را می جوید ...

دار ِ قالی
اما
رج به رج
پاییز می بافد!

مترسک

تمام پنجره ام
سهمِ توست
وقتی
به جای آن مترسک
تو را
مصلوبِ ترس های مزرعه
کرده اند ....